Heren 2 in Barcelona!

Vandaag - 09:45

Als je doet wat je altijd deed, dan krijg je wat je altijd kreeg. Met die gedachte in het achterhoofd besloot Zaterdag Heren 2 het dit jaar over een compleet andere boeg te gooien. "Al meer dan tien jaar lang starten mijn jongens de competitie vadsig, niet fit en onvoorbereid. Dit jaar moet dat echt anders met ze!". Aldus Captain R. Moeskops, zelf een Goddelijk voorbeeld van fitheid, slaat nooit een modderfiguur op een tennisbaan en spuugt doorgaans liever in een biertje dan dat hij hem opdrinkt. Maar hij heeft een punt. Zaterdag Heren 2, bestaande uit veertiger Roy Moeskops en dertigers Nick Hali, Mischa de Wagenaar, Thomas van der Geest, Cees Barnhard, Thom Wernke en Mike Mollers (laatstgenoemde beweerde geen trainingskamp nodig te hebben voor resultaat, en bleef dus thuis), begint ieder seizoen pas het eigen niveau te halen rond speelronde 5 v/d 7, wanneer het einde van de competitie dus al in zicht is. De heren variëren in niveau van speelsterkte 4 tot 7, maar de ambitie is -al jaren- om stabiel op niveau 5-6 mee te spelen en dus probeert het team het ieder jaar weer in dezelfde klasse: De derde. Het team grossiert in het maken van verkeerde keuzes, variërend van benevelde vrijdagavonden vóór speeldagen tot festivals óp speeldagen en variërend van notoire dubbelaars op single-posities tot het uitvoeren van onderhandse services op gevoelige momenten. Al jaren leidt dit festijn van foute keuze op foute keuze tot matige, doch voorspelbare, resultaten: Géén meetbare resultaten, wél erg gezellige zaterdagen. Juist omdat het kampioenschap uitblijft en de ambities torenhoog zijn, ging het roer dit jaar om: Er werd een trainingskamp belegd, naar Casteldefells, Gemeente Barcelona.

Aan ambitie ontbreekt het niet. Al jaren niet. "Met dit team moeten we toch kampioen worden?", aldus eerste Heer N. Hali in zowel '21, als '22, als '23, als '24 als '25. Het lijkt bij Nick maar lastig in te dalen dat híj misschien wel een leuk balletje kan slaan, maar dat dit voor de overgrote meerderheid van zijn teamgenoten níet geldt. Op enige vorm van zelfkennis of reflectievermogen werd überhaupt nog zelden een lid van Zaterdag Heren 2 betrapt. Kampioen werd dit team nog nooit. Maar aan ambitie ontbreekt het niet. Al jaren niet.

Bij de aankomst op donderdag om 11:00 bleek de check-in tijd van de AirBnB op 17:00 te liggen. Dat was de perfecte aanleiding om de ambitie om te zetten in actie: Het team ging voltallig in actiemodus, op zoek naar alles wat zij dachten dat nodig was voor resultaat dit jaar. De telefoons kwamen uit de broekzakken, Google Maps werd geraadpleegd en met de winterjassen nog aan en de tassen nog om de schouders trokken de zes heren in kolonne richting.. Een terras, alwaar men de rest van de dag, zittend op de volgevreten reet, biertjes drinkend zou doorbrengen. De dag werd afgesloten in een Irish Pub in Barcelona en er zou die dag geen bal worden geslagen. 

De volgende dag zou alles anders zijn. Om 10 uur 's ochtends startte het spektakel op de gemalen baksteen van Casteldefells. Mede-organisator Thom Wernke had corona-verschijnselen en laveerde het volledige weekend tussen een status als uitgewrongen vaatdoek en neergeknuppeld zeehondje. Hij zou daarmee de enige laffe borrelaar zijn tijdens het weekend, maar tennissen op het tandvlees ging wel! Maarliefst twee volle uren in de ochtend en nog anderhalf in de middag in volle zon zouden volgen. Het was duidelijk zichtbaar dat er ook deze winter amper een bal geslagen was, maar aan plezier ontbrak het niet. Er werden meerdere trainingsvormen gedaan, ballen schoten van frames af, backhands werden geoefend, er waren elektrolyten voor de energie mee en men eindigde met het spel "Storen met buren, met kontjeblauw". Dit laatste spel zorgde ervoor dat Captain Roy Moeskops dag één afsloot met zere kuit, waar tot twee keer toe tijdens kontjeblauw een bal op geslagen werd door zijn teamgenoten. Alle inspanning werd driftig afgeblust met een biertje in de middagzon, waar op het terras van Tennisclub Andrès Gimeno een goed uitziende dame werd gespot door professioneel vrouwenspotter Moeskops. Het bleek een ATP Top 500-speelster te zijn, die de naam 'Nadia' droeg. Waar Roy trots was op zijn "verovering", zouden de daaropvolgende uren een herhaling van een zich vaak herhalende geschiedenis worden: Roy spreekt een vrouw aan en indroduceert deze aan zijn groep gretige vrijgezelle hyena's van vrienden, die zich vervolgens van hun meest masculiene kant proberen te laten zien en ombeurten pogen om er als volleerd jagers met de prooi vandoor te gaan. De prooi zou uiteindelijk gered worden door een noodtelefoontje van haar moeder, de groep hyena's bleef die avond onvoldaan achter.

De biertjes die middag bleken bij de heren te zorgen voor de nodige vertroebeling over het eigen presteren, wat uiteindelijk zo ver zou doorslaan dat het team gezamenlijk de conclusie trok dat "het dit jaar toch écht wel kampioen moet kunnen worden". U, de lezer, was er niet bij. Maar neem van mij (de schrijver, die er wel bij was) aan dat er die dag geen enkele rallly werd gespeeld die ook maar enigszins aanleiding gaf om dit soort beweringen te doen. Het niveau was op z'n best matig te noemen, maar aan ambitie ontbrak het niet. Heren 2 zal dit jaar kampioen worden en dit werd 's avonds veelvuldig aan elkaar herhaald in menig kroeg in Barcelona. En het zou laat worden.

Tennisdag twee begon stram. De herstelstrategie van veel alcohol en weinig slaap bleek een verkeerd gekozen strategie. Eerst werd er 1,5 uur gepadelt, toen nog 1,5 uur getennist om vervolgens het heerlijk zonnige terras weer op te zoeken. De avond zou zich afspelen in Restaurant Pendulo, waar prooi Nadia zich weer bij de groep voegde. Gretig dook vrijgezelle hyena na vrijgezelle hyena op de prooi, Cees Barnhard en Thom Wernke (de enigen mét vriendin in dit gezelschap) keken trots toe hoe dit schouwspel zich voor hun ogen voltrok. Stuk voor stuk werden de heren slachtoffer van hun eigen herstelstrategie en wandelden zij van Pendulo naar de AirBnB. Één raakte onderweg verdwaald op een rechte weg, de ander zou meer dan een uur doen over een stuk dat in 15 minuten kon en de laatste jagers zouden het licht pas rond 05:00 uitdoen. 

De teamnaam is gewijzigd van "Ziekenboeg" naar "Team Arnica", de techniek is onder het stof vandaan gehaald en er zijn twee nieuwe sponsoren gestrikt in Ruiten Foodpack en Geest Bouw. Want.. Dit seizoen gaat het gebeuren! Zaterdag 4 April start het team met een uitwedstrijd in Heemstede, waarna het zeven zaterdagen het massaal toegestroomde publiek richting staande ovaties zal spelen. De thuiswedstrijden zijn op 11 april, 9 mei, 23 mei en 30 mei (met aansluitend diner op de club) en het is overduidelijk dat kapitein Moeskops dit jaar van plan is om zijn fluwelen techniek aan het massaal toegestroomde publiek te tonen, dus komt dat zien!

Nieuwscategorieën